صدای آشنا

حرف هایم تلخ و پوچ و سرد و تکراری و بس

ناله هایم عاری از روی تنهایی و بس

شب نشسته در نگاهم ، نور بی معنا شده

چشم های خسته ام محتاج لالایی و بس

عادت لب های من تکرار نامت هر نفس

نام تو آرامش آبی دریایی و بس

عطر یادت بیت هایم را پریشان می کند

در شکوه شعر من ناخوانده مهمانی و بس

واژه های ذهن من عاجز ز وصفت مانده اند

چون سکوت مبهم یک برکه می مانی و بس

زیر قاب پنجره ، تنها نشان عاشقی

چند برگ خالی وسطری پریشانی و بس

راز من در هاله چشمت خلاصه می شود

نازنین ، راز مرا تنها تو می دانی و بس

در تمام صفحه های دفترم یک شعر بود

یک غزل از تو در آن چشمان ، باری و بس

از سر کوچه صدای آشنایی می رسد

بر گمانم شک مبر ، آری ، تو می آیی و بس