زيباي من،

صداي پاي رفتن تو ، آن روزي كه با من صحبت نكردي، روي شن هاي صحراي

دلم نقش بسته بود.

سوز مي آمد، سردم بود، و من به شدت يتيم شده بودم.

سوز و سرماي بي كسي و تنهايي مي آمد.

                                       دلم براي تو تنگ شده است

                                            اي نيمه دگر من

                                     دلم براي تو تنگ شده است

من و تو،

                                    چون ماه و خورشيد روبروي هم

                                       هميشه سرگرم گفتگوي هم

                                تا كه ابر آمد و روي خورشيد و گرفت

                                (اكنون دل من شكسته و خسته است)

                                    زيرا كه ماه لب فرو بسته است

                                        روي صحنه شادكاميم

                                           پشت صحنه ناشاد

                                                                  مبادا پرده را بكشيد......

اي خداي بزرگ

اي يگانه دو عالم تو خودت عصاره عشقي، به من بگو چه كنم؟

با او چه كنم؟

بي او چه كنم؟.....هان

شهرت نداشته مرا همه كس مي داند!

همه كس مي داند كه من اهل هنرم

من توي چشم ها هستم.....بگو چه كنم؟.......هان

بي او چه كنم؟

با او چه كنم؟......هان

من اسم عشق را از عشق به حيرت در مي‌آورم

من انگشت هاي ايمان را ، از ايمان خويش،

بر دهانش مي برم.

من نغمه عشق را ياد پرستوها مي دهم.

خيلي هوا سرد است

من سردم است

دلم براي تو تنگ شده است

اي نيمه دگر من

دلم براي تو تنگ شده است

اگر روزي هزار نفر هم عاشق گيسو و چشم تو شدند، باز بايد از فيلتر احساس م

ن بگذرند فيلتر احساس من آن ها را پس خواهد زد

دلم براي تو تنگ شده است

اي نيمه دگر من

كاش اينجا بودي...

گل من گوهر من كاش اينجا بودي

جان من جوهر من كاش اينجا بودي

اگر اينجا بودي خانه خاموش نبود

آينه فاصله داشت گل فراموش نبود

وزن قلبم سنگين غربت و آهنگ نبود

ساعت ديواري خسته از زنگ نبود

گل من گوهر من كاش اينجا بودي

جان من جوهر من كاش اينجا بودي

با تو بودن هيهات تا ابد ممكن بود

لحظه هاي بيدار تا ابد ساكت بود

اگر اينجا بودي زندگي وسعت داشت

غزل آمرزش به قلم رغبت داشت

گل من گوهر من كاش اينجا بودي

جان من جوهر من كاش اينجا بودي

گم ترين پيدايي هستي و اينجايي

من كه با تو هستم تو چرا تنهايي

با همه دوري ها اينهمه فاصله ها

همه جا سرشار است از هوايت اينجا

گل من گوهر من كاش اينجا بودي

جان من جوهر من كاش اينجا بودي

تو را من چشم در راهم . . .

من از انتهای زمان آمده ام
از آنجا که هیچ آغازی نیست ....
من از انتهای سکوت آمده ام
از آنجا که هیچ نجوایی گوش را نمی نوازد ....
من از انتهای شب آمده ام
از آنجا که هیچ نشانی از خورشید نیست ….
من از انتهای تاریکی آمده ام
از آنجا که هیچ امیدی به نور نیست ….
من از انتهای غم آمده ام
از آنجا که لبخند معنا ندارد ….
من از انتهای تنهایی آمده ام
از آنجا که هیچکس مرا نمی شناسد ….
من از انتهای بی رنگی آمده ام
از آنجا که هیچ اثری از رنگین کمان نیست .
من از انتهای غربت آمده ام

از آنجا که هیچ صدای آشنایی مرا نمی خواند . . .

 آه ای خدا , تو خوب می دانی
                     که تنهایی فقط تو را سزاست و بس
                     می دانی که چه تنها و غریبم
                      من در این هیچستان
                      پشت تک درختی خاموش
                     کلبه ای از سکوت ساخته ام
                     هر روز از پشت پنجره ای تنها
                     غروب خورشید غم زده را
                      به تماشا می نشینم
                    طلیعه صبح , هر روز
                    آواز سوزناک تنهایی ام را
                   آهسته در گوشم زمزمه می کند
                    و چه غریبانه هر صبح
                   پنجره مبهم سکوت را
                   رو به سوی دشت غربتم باز می کنم
                    نسیمی آرام و سرد
                   صورتم را می نوازد
                    و به یادم می آورد
                   روزی دگر از روزهای تلخ و بی انتها
                   چشم به راه نگاه بی صدای توست . . .

                                        تو را من چشم در راهم . . .

خيال كردم بري ميري از يادم

تو رفتي و نرفت چيزي از يادم

تو رفتي تازه عاشقتر شدم من

از اوني هم كه بود بدتر شدم من

صبح تا شب اين شده كارم

كه واسه چشات بيدارم

تو خداي عاشقايي تو تموم كس و كارم

تو بداد من رسيدي وقتي تنهاييمو ديدي

تو نذاشتي برم از دست اگه چيزيم هنوزم

نازنينم اميد شيرينم من بجز تو كسي نمي بينم

از اون روزي كه رفتي

يه روز خوش نديديم

بجز دستاي گرمت بلا و خوش نديدم

زندگيمو به پاي تو دادم

اون روزا رو نميره از يادم

نازنينم برس به فريادم

تقديم به كسي كه مثل خون تو رگهامه

 و

 نميتونم هيچوقت از خودم جداش كنم

بهت نگفتم...

بهت نگفتم تا حالا اينكه چقدر دوستت دارم

اما حالا بهت ميگم بي تو دارم كم ميارم

بهت نگفتم تا حالا كه بد جوري عاشقتم

بهت نگفتم تا حالا اما حالا بهت ميگم

داري كجاها ميكشي باز اين دل در بدرو

قشنگ و مهربون من اينجوري از پيشم نرو

بهت نگفتم تا حالا اينكه چقدر دوستت دارم

اينكه چقدر آرزومه پيش چشات كم نيارم

دلم ميخواد باور كني از ته دل ميخوام تو رو

وقتي ميگم بمون بمون وقتي ميگم نرو نرو

بري هزار سالم بشه چشم انتظارت ميمونم

بازم براي دل تو ترانه هامو ميخونم

خودت ميدوني كه تو رو از دل و از جون ميخوامت

بدون كه عشق من شدي من مثل مجنون ميخوامت

بهت نگفتم تا حالا اينكه چقدر دوستت دارم

اما حالا بهت ميگم بي تو دارم كم ميارم

بهت نگفتم تا حالا كه بد جوري عاشقتم

بهت نگفتم تا حالا اما حالا بهت ميگم

دلم ميخواد باور كني از ته دل ميخوام تو رو

وقتي ميگم بمون بمون وقتي ميگم نرو نرو