آدمي دو قلب دارد

قلبي كه از بودن آن با خبر است و قلبي كه از حضورش بي خبر.

قلبي كه از آن با خبر است همان قلبي ست كه در سينه مي تپد
همان كه گاهي مي شكند

گاهي مي گيرد و گاهي مي سوزد
گاهي سنگ مي شود و سخت و سياه
و گاهي هم از دست مي رود...

با اين دل است كه عاشق مي شويم

با اين دل است كه دعا مي كنيم
با همين دل است كه نفرين مي كنيم
و گاهي وقت ها هم كينه مي ورزيم...


اما قلب ديگري هم هست.قلبي كه از بودنش بي خبريم.
اين قلب اما در سينه جا نمي شود
و به جاي اينكه بتپد.....مي وزد و مي بارد و مي گردد و مي تابد

اين قلب نه مي شكند نه ميسوزد و نه مي گيرد
سياه و سنگ هم نمي شود
از دست هم نمي رود
زلال است و جاري
مثل رود و نسيم

و آنقدر سبك است كه هيچ وقت هيچ جا نمي ماند
بالا مي رود و بالا مي رود و بين زمين و ملكوت مي رقصد
اين همان قلب است كه وقتي تو نفرين مي كني او دعا مي كند
وقتي تو بد مي گويي و بيزاري او عشق مي ورزد
وقتي تو مي رنجي او مي بخشد...

اين قلب كار خودش را مي كند
نه به احساست كاري دارد نه به تعلقت
نه به آنچه مي گويي نه به آنچه مي خواهي

و آدمها به خاطر همين دوست داشتني اند
به خاطر قلب ديگرشان
به خاطر قلبي كه از بودنش بي خبرند...

تــولدت مبــارك

بهترين صداي زندگيم تپش قلب توست و قشنگترين روزام روز تولد توست

چه خوب شد كه به دنيا آمدي و چه خوبتر شدي كه دنياي من شدي

پس براي من بمان و بدان كه عاشقانه دوستت دارم...

تــولدت مبــارك

«آخرين روياي عشق من»

روزها از پي هم مي گذرند و فراموش مي شوند ، آما اي آخرين روياي عشق من

هيچ چيز تو را از ياد من بيرون نمي برد . هر روز برگي از زندگاني من فرو مي افتد و

هر گز هيچ برگي تازه بدان نمي رويد ، اكنون مدتي است از من دوري اما در ميان

ظلمت و تاريكي عدم حضورت ، چهره زيبا و آسمانيت هر روز در چشم  ودل  من زيبا تر

و آسماني تر جلوه مي كند و هر گز دست غارتگر ايام به صفا و زيبايي آن

گزندي نمي رساند .

الهه من! هرگز چهره تو از برابر ديدگانم كنار نمي روند زيرا آن هنگام كه ديگر تو را

نتوانم ببينم آسماني تر از هميشه در آسمانها بدنبال تو خواهم گشت و همچون پرنده

سبكبال بر بالهاي نسيم سحري خواهم نشست و بسوي تو خواهم شتافت و بدان كه يك لحظه

نيز دلم بي ياد تونخواهد تپيد.

دلبرمن ! خورشيد با همه درخشندگي و جلالش در پايان روز ناپديد مي شود و جاي خود

 را به تاريكي شب مي سپارد اما آ فتاب عشق تو در آسمان دل من جاودانه مي درخشد و مرا

جان مي بخشد و اين روزي است كه هيچ شبي بدنبال ندارد .

نازنينم ! هر صدايي كه به گوشم مي رسد جز داستان تو نمي شنوم ، بهر جا كه نظر

 مي كنم جز چهره تو نمي بينم ، صحراي خاموش، امواج دريا ، ابرهاي گذران و نسيم

 سبك روح همه با من حديثي از روي زيباي تو مي گويند .

غزال من ! هر شب هنگاميكه دنياي خسته در خواب مي رود و فرشته خاموشي بر جهان

 دامن مي گستراند ، من با نسيم نيمه شب رازها در ميان مي گذارم و از روي زيباي تو

داستانها مي سازم و قلم فرسايي ميكنم و تمام واژگان زيباي دايره المعارف ها را براي

 وصف روي زيباي تو به ياري مي طلبم و به آسمان زيباي شب نگاه مي كنم و بر چهره

ستارگان فروزان كه عاشقانه بر هم چشمك مي زنند خيره مي شوم .

ولي دلدار من ! بگذار بگويم كه در دل هيچ ستاره اي بجز ماه روي تو نمي بينم و

در چشمك اختران جز نشان ديدگان عاشق كش تو نمي يابم .

بهار من ! هر شب هنگام خفتن ترا با چشم دل مي بينم وآن هنگام كه به خواب ميروم

هميشه به تو نزديكترم ، زيرا تنها در دنياي خواب مي توانم پرده جدايي را كنار زنم و با تو

سخن بگويم و هيچ چيزي جز روي زيباي تو نبينم و هيچ صدايي بجز آهنگ تو نشنوم.

دلدار من ! دير گاهي نيست كه روح ما چون دو شعاع سپيده دم و يا مثل دو آه عاشقان بهم

پيوند خورده است اما با اين همه من هنوز دور از تو نفس مي كشم و روزها را به ياد تو

مي گذرانم

 وبه ياد تو كه «آخرين روياي عشق من»  هستي

 و هيچ چيز تورا از خاطر من محو نخواهد كرد .

هميشه اينگونه بوده است:

کسي را که خيلي دوست داري، زود از دست مي دهي پيش از آنکه خوب نگاهش کني.  

پيش ازآنکه تمام حرفهايت را به او بگويي ، پيش از آنکه همه لبخندهايت را به او نشان بدهي 

 مثلپروانه اي زيبا، بال ميگيرد و دور مي شود ، فکر مي کردي ميتواني تا آخرين روزي که زمين

به دورخود مي چرخد و خورشيد از پشت کو ه ها سرک مي کشد در کنارش باشي .

هميشه اين گونه بوده است:

کسي که از ديدنش سير نشده اي زود از دنياي تو ميرود ، وقتي به خودت مي آيي که حتي ردي

 از او در خيابان نيست فکر مي کردي ميتواني با او به همه باغها سر بزني ، هنوز روزهاي زيادي بايد

با او به تماشاي موجها مي رفتي ، هنوز ساعتهاي صميمانه اي بايد با او اشک مي ريختي.

هميشه اين گونه بوده است:

وقتي از هر روزي بيشتر به او نياز داري ، وقتي هنوز پيراهن خوشبختي را کا ملا بر تن نکرده اي

، وقتي هنوز ترانه هاي عاشقي را تا آخر با او نخوانده اي  ناباورانه او را در کنارت نمي بيني ، 

فکر مي کردي دست در دست او خنده کنان به آن سوي نرده هاي آسمان خواهي رفت تا صورتت را 

 پر از بوسه و نور کند .

هميشه اين گونه بوده است:

او که ميرود ، او که براي هميشه مي رود آنقدر تنها مي شوي که نام روزها را فراموش ميکني ،

از عقربه هاي ساعت ميگريزي و هيچ فرشته اي به خوابت نمي آيد.

راستي اگر هنوز او نرفته ؛ اگر هنوز باد همه شمعهايت را خاموش نکرده ؛ اگر هنوز مي تواني

برايش يک گل بفرستي  و غزلي از حافظ بخواني پس قدر تک تک نفسهايش را بدان...

چه کسی اهمیت می دهد؟ نگاهی در امتداد کوچه ،  چشم به راه سفر کرده ای باشد؟

چه کسی اهمیت می دهد؟ گریه های شبانه کودکی ، در انزوای آن شب شوم مردابی از اشک آفریده

 باشد؟؟

چه کسی اهمیت می دهد؟ میان من و پنجره بسته ..چه رازی نهان است.. و آن سایه ، از کنار

میله های سبز خانه برای ابد رفته است!!

چه کسی اهمیت می دهد ؟ اتاقک ویران شده روزگاری جایگاه سایه بوده است و راز پنجره

بسته میله های سبز ، اتاقک ویران و دری که به سوی هیچ برای ابد میان من و آن باقی ،

 خواهد ماند.

چه کسی اهمیت میدهد؟؟؟؟

خيال ميكردم

اونكه يه وقتي تنها كسم بود

تنها پناه دل بي كسم بود

تنهام گذاشت و رفت از كنارم

از درد دوريش من بيقرارم

خيال ميكردم پيشم ميمونه

ترانه عشق واسم ميخونه

خيال ميكردم يه هم زبونه

نمي دونستم نامهربونه

با اينكه رفته اما هنوزم

از داغ عشقش دارم ميسوزم

فكر و خيالش همش باهامه

هر جا كه ميرم جلو چشامه

دلم ميخواد تا دووم بيارم

رو درد دوريش مرحم بذارم

اما نميشه راهي ندارم

نميتونم من طاقت بيارم

نميتونم من طاقت بيارم

   دوباره سكوت

       دوباره تنهايي

       دوباره من و يك دنيا خاطره دوباره تنها شده ام دوباره دلم تنگ است

     به اندازه غم يك گل پژمرده به اندازه

       سوز و تب يك دشت باران نخورده به اندازه اندوه مرغي تو قفس

            دوباره صورتم نم اشك را حس كرد

            دوباره باران را به انتظار نشسته ام

                                     دوباره درد را به مداوا نشسته ام

                                     دوباره دلشوره به دل نهفته ام

                                     دوباره ميخوام بسوي تو بيايم

                                دوباره دلم هواي تو را كرده

                                            دوباره دلم هواي تو را كرده ...

بهترين ترانه

بهترين ترانه رو من از چشاي تو مي سازم

تو غبار زندگيمون تو نباشي من مي بازم

اگه باشي در كنارم با تو من مالك دنيام

بي خيال غربت و غم بي خيال نور فردا

دوستت د ارم دوستت دارم

توي دنيا تو رو دارم(2)

مثل آسمون كه تنها اميدش چند تا ستاره ست

ديدن برق نگاهت واسه من عمر دوباره ست

از سر انگشت تو يعني قصه خوب نوازش

در نگاه عاشق تو غزل آبي خواهش

جاده هاي مهربوني مي گذره از تو نگاهت

روشنه شباي تارم با خيال روي ماهت(2)

بهترين ترانه رو من از چشاي تو مي سازم

تو غبار زندگيمون تو نباشي من مي بازم

اگه باشي در كنارم با تو من مالك دنيام

بي خيال غربت و غم بي خيال نور فردا

دوستت دارم دوستت دارم

توي دنيا تو رو دارم(2)

غريب

تو ديگه برنميگردي اينو من خوب ميدونم

باز به ياد تو هميشه شبا آواز ميخونم(2)

ميدونم برگشتن تو ديگه يه خواب و خياله

تا دوباره تو رو داشتن آرزويي كه محاله

آرزو هر چي كه باشه اما داشتنش قشنگه

بعد رفتن تو دستام رو به آسمون بلنده

از خدا ميخوام كه شبا تو رو تو خوابم ببينم

تا بهت بگم كه بي تو خيلي خستم نازنينم

تا بهت بگم كه بي تو تو اين دنيا غريبم

كاشكي تنهام نمي ذاشتي بي تو من خيلي غريبم

حالا دستام بي تو سرده بس كه بي تو گريه كردم

گونه ها م خيسه از اشكام بس كه بي تو تك و تنهام(2)

تو ديگه برنميگردي اينو من خوب ميدونم

باز به ياد تو هميشه شبا آواز ميخونم(2)

پس از آن غروب رفتن
اولین طلوع من باش
من رسیدم رو به آخر
تو بیا شروع من باش

                             شبو از قصه جدا کن
                             چکه کن رو باور من
                             خط بکش رو جای پای
                              گریه های آخر من

اسمتو ببخش به لبهام
بی تو خالیه نفسهام
قد بکش تو باور من
زیر سایه بون دستام

                       خواب سبز رازقی باش
                            عاشق هميشگي باش
                            خسته ام از تلخی شب
                             تو طلوع زندگی باش

من پر از حرف سکوتم
خالیم رو به سقوطم
بی تو و آبی عشقت
تشنه ام کویر لوتم

                            نمیخوام آشفته باشم
                            آرزوی خفته باشم
                            تو نـذار آخـر قصه
                            حرفـمو نگفته باشم

                                               اشک

                                   با همه بي سرو سامانيم

                                     باز به دنبال پريشانيم
                               

                             طاقت فرسودگيم هيچ نيست
                                              در پي ويران شدن آنيم
                              

                             آمده ام تا تو نگاهم كني
                                  

                                    عاشق آن لحظه طوفانيم
                                              دلخوش گرماي كسي نيستم
                                               

                             آمده ام تا تو بسوزانيم
                                               

                                   آمده ام با عطش سالها
                                               تا تو كمي عشق بنوشانيم 
                                              

                            ماهي برگشته ز دريا شدم
                                                

                                  تا تو بگيري و بميرانيم
                                                خوبترين حادثه ميدانمت
                                              

                            خوبترين حادثه مي دانيم؟
                                             

                                حرف بزن ابر مرا باز كن
                                                ديرزماني است كه بارانيم
                                           

                            حرف بزن حرف بزن سالهاست
                                                

                               تشنه يك صحبت طولانيم