آخرين ستاره ي آسمان راشمردم

اما

شمردن زيبايي تو را نمي توانم
من تاخانه ي غروب خورشيد پيش رفتم
اما هيچگاه خانه ي تورانديدم
ديشب خوابت راديدم
نه زيباييت
نه خانه ات
فقط حسرتي كه چراخواب زندگيه هميشه گيم نبود
چراخوش ترين لحظات زندگي دريك خواب كوتاه خلاصه شده
مي خواهم براي هميشه بخوابم
هيچ چيزمهم نيست

فقط تو

براي من مهمي

تو فکر یک سقفم!

یک سقف بی روزن!

یک سقف پا برجا!

محکم تر از آهن!

سقفی که تن پوش هراس ما باشه!

تو سردی شبها لباس ما باشه!

سقفی اندازه قلب من و تو

واسه لمس دلواپسیها!

برای شرم لطیف آینه ها

واسه پیچیدن بوی اطلسیها!

زیر این سقف با تو از گل. از شب و ستاره میگم!

از تو و خواستن تو میگم دوباره میگم!

زندگیمو زیر این سقف - با تو اندازه میگیرم!

گم میشم تو معنی تو - معنی تازه میگیرم!

سقفمون - افسوس و افسوس ! - تن ابر آسمونه!

یه افق یه بی نهایت - کم ترین فاصله مونه!

تو فکر یک سقفم!

یک سقف رویایی!

سقفی برای ما

حتی مقوایی!

تو فکر یک سقفم!

یک سقف بی روزن!

سقفی برای عشق

برای تو با من!

زیر این سقف - اگه باشه! میپیچه عطر تن تو!

لختی پنجره هاشو می پوشونه پیرهن تو!

زیر این سقف خوبه عطر فراموشی بپاشیم!

آخر قصه بخوابیم - اول ترانه پاشیم!

I Believe That God Above Created You For Me To

Love…

رهایم کن برو ای عشق از جانم چه می خواهی

به سوهان غمت روح مرا پیوسته می کاهی

مگر جز مهربانی از تو و چشمت چه می خواهم

تو خود از هر کس بهتر از احساس من آگاهی

نیازی نیست تا پنهان کنی از من نگاهت را

گواهی می دهد قلبم مرا دیگر نمی خواهی

غزل هایم زمانی روی لبهای تو جاری بود

ولی امروز در چشمت نمی ارزم پر کاهی

دلم خوش بود گهگاهی برایت شعر می خوانم

تو هم سر می زدی آن روزها از کوچه ها گاهی

برو هر جا که می خواهی برو آسوده باش اما

مواظب باش مثل من نیفتی در چنین چاهی

نمي خوام چوب حراجي به قلبم بزنن

نمي خوام گناه بي عشقي بيفته گردنم

وايسا دنيا من مي خوام پياده شم

ستاره

توی يکی از اين هزار شب وقتی سرت رو بلند می کنی  می بينی بين ميليونها ستاره

يکی از اون ستاره های خيلی قشنگ و فروزان نظرت رو به خودش جلب می کنه .

بعد از اون شب سرت رو بلند می کنی واون ستاره رو انقدر تماشا  می کنی تا بالاخره

به خواب می ری.

اما يک شب که سرت رو به آسمون بلند می کنی ديگه هيچ اثری از اون ستاره نيست.

اون موقع است که تمام غمهای دنيا هری ميريزه توی دلت. بعد از اون شب تا مدتها

ديگه سرت رو روبه آسمون بلند نمی کنی. تا بالاخره بعد از مدتها می فهمی با رفتن

اون ستاره بازم زنده ای ، بازم زندگی می کنی ، نفس می کشی و دنيای پيرامونت

هنوز وجود داره . پس دليلی نداره که نخوای به اون ميليونها ميليون ستاره ديگه نگاه

نکنی . بعد از اون تصميم هرشب می ری و يکی از اون ستاره های خيلی قشنگ رو

تماشا می کنی و بازهم يه شب می ری و می بينی اثری از اون ستاره نيست. اما ديگه

مثل دفعه قبل نااميد نمی شی و باز ميری سراغ يه ستاره زيبای ديگه . همشون ميرن

تا اينکه نوبت می رسه به آخرين ستاره ای که توی آسمون وجود داره .

اما آخرين ستاره هرگز از بين نميره چون تو با نهايت وجود دوستش داری...

                                  تكرار تو

اين روزها ، برايم روزهاي دلگيري است ،
مي داني ، اين روزها چندين بار نامت را زير لب زمزمه مي كنم ،
اين روز ها ، از دوري ات بي قرارم ،
بگذار عاشقانه تر بگويم :
اين روزها ، تمام وجودم در يك حرف كوچك " تو " خلاصه شده ،

اين روزها ، آرزو مي كنم :
اي كاش در كوچه هاي كودكي مي ماندم ،
اي كاش سايه ها از ذهنم رخت بر مي بستند ،
و اي كاش مي توانستم سكوت غم انگيز صحراي دلم را بشكنم .

غوطه ور در اين افكار ، ناگاه به خود مي آيم :
همه رفته اند ، و من تنها مانده ام ،

بهت زده و حيران ، در وسط اتاق مي ايستم ،
چه سكوت غمباري !
پارچه هاي سياه روي ديوارها و گل هاي خشك و پژمرده ،
خبر از فصل جدايي و نيستي مي دهد .

آه ، ديگر آفتابي نيست كه هر صبح با طلوع خود ، مرا بيدار كند ،
ديگر كسي نيست تا گرد و غبار دل ابري ام را ، پاك كند ،
ديگر كسي نيست تا مرا با نگاهش ،بدرقه كند ،...

و من دوباره به خود مي آيم :
تو ديگر نيستي،
و من ، امروز ، بي تو ، گمشده اي در كوچه پس كوچه هاي عمرم ،
امروز ديگر به تنهايي خو گرفته ام و جزيي از وجودم شده ،
و ديگر رمقي براي رفتن به انتهاي سفر ندارم .

و امروز من به ياد آن روزها ، و در حسرت ديدارت ، مي گريم ،
و آرزو مي كنم :
اي كاش مي شد يك بار ، تنها يك بار ديگر ، تكرار شوي ...

                                                اما نمی شود…